Συνεχείς είναι οι ανατροπές στον Περσικό Κόλπο - Η Ουάσιγκτον διακηρύσσει ότι δεν χρειάζεται πλέον συμφωνία με την Τεχεράνη, ενώ το Ισραήλ εξετάζει νέα στρατιωτική επίθεση μέσα σε συνθήκες βαθιάς πολιτικής κρίσης
(upd) Πίσω από τις θριαμβολογίες του Donald Trump και τους επικίνδυνους σχεδιασμούς του Benjamin Netanyahu αναδεικνύεται μια πραγματικότητα που η αμερικανοϊσραηλινή πλευρά δυσκολεύεται να παραδεχθεί: το Ιράν παραμένει ισχυρός περιφερειακός παράγοντας, με δυνατότητα αντίστασης, αποτροπής και επιβολής σοβαρού κόστους στους αντιπάλους του.
Η νέα επιθετική τοποθέτηση του Αμερικανού προέδρου Donald Trump απέναντι στο Ιράν δεν αποτελεί απλώς μια ακόμη επίδειξη της γνωστής πολιτικής του αλαζονείας.
Αποτυπώνει την προσπάθεια της Ουάσιγκτον να παρουσιάσει ως ολοκληρωτική νίκη μια σύγκρουση που εξακολουθεί να παράγει στρατηγική αβεβαιότητα, οικονομικές επιπτώσεις και σοβαρές πολιτικές αντιφάσεις στο εσωτερικό των Ηνωμένων Πολιτειών και του Ισραήλ.
Με ανάρτησή του στην πλατφόρμα Truth Social, ο Trump υποστήριξε ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν χρειάζονται πλέον συμφωνία με το Ιράν, δηλώνοντας χαρακτηριστικά ότι η εποχή των διαπραγματεύσεων έχει παρέλθει.
Προχώρησε μάλιστα στον προκλητικό ισχυρισμό ότι η Ουάσιγκτον διαθέτει ήδη εκατοντάδες δισεκατομμύρια δολάρια ιρανικών χρημάτων και ελέγχει τα Στενά του Hormuz.
Πρόκειται για δηλώσεις που επιδιώκουν να δημιουργήσουν την εικόνα μιας αμερικανικής υπερδύναμης η οποία έχει επιβάλει πλήρως τη θέλησή της.
Ωστόσο, η στρατιωτική παρουσία σε μια θαλάσσια περιοχή, ακόμη και η δυνατότητα περιορισμού της ναυσιπλοΐας, δεν ισοδυναμούν αυτομάτως με αδιαμφισβήτητη κυριαρχία.
Τα Στενά του Hormuz παραμένουν πεδίο έντονης αντιπαράθεσης, όπου η γεωγραφική θέση του Ιράν και οι στρατιωτικές του δυνατότητες καθιστούν εξαιρετικά δύσκολη οποιαδήποτε προσπάθεια μόνιμης εξουδετέρωσης της ιρανικής επιρροής.
Τα Στενά του Hormuz και η ψευδαίσθηση της απόλυτης κυριαρχίας
Το σημαντικότερο στοιχείο της αμερικανικής ρητορικής είναι η προσπάθεια μετατροπής του Περσικού Κόλπου σε χώρο αποκλειστικής γεωπολιτικής επιρροής των ΗΠΑ.
Η δήλωση του Trump ότι η Αμερική «έχει» τα Στενά του Hormuz υποβαθμίζει έναν θεμελιώδη παράγοντα: το Ιράν είναι κράτος της περιοχής, με μόνιμη γεωγραφική παρουσία, ναυτικές υποδομές, πυραυλικές δυνατότητες και στρατηγικό βάθος που δεν μπορούν να εξαφανιστούν με μια προεδρική ανακοίνωση.
Η Ουάσιγκτον μπορεί να διαθέτει υπέρτερη στρατιωτική ισχύ, όμως η πραγματική ασφάλεια μιας τόσο κρίσιμης θαλάσσιας αρτηρίας δεν εξαρτάται αποκλειστικά από αεροπλανοφόρα και πολεμικά πλοία.
Εξαρτάται από τη δυνατότητα αποφυγής μιας παρατεταμένης σύγκρουσης, την προστασία της εμπορικής ναυσιπλοΐας και την εξασφάλιση ενός στοιχειώδους περιβάλλοντος περιφερειακής συνεννόησης.
Οι συνεχιζόμενες επιθέσεις και οι απειλές κατά εμπορικών πλοίων καταδεικνύουν ότι η κατάσταση απέχει από την εικόνα απόλυτου ελέγχου που προβάλλει ο Λευκός Οίκος.
Αυτό ακριβώς αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα στρατηγικά πλεονεκτήματα της Τεχεράνης.
Ακόμη και απέναντι σε έναν τεχνολογικά ισχυρότερο αντίπαλο, το Ιράν διατηρεί τη δυνατότητα να επηρεάζει τις ισορροπίες ασφαλείας και να αυξάνει το οικονομικό και πολιτικό κόστος μιας παρατεταμένης αντιπαράθεσης.
Η ιρανική αποτροπή δεν προϋποθέτει στρατιωτική υπεροχή έναντι των Ηνωμένων Πολιτειών.
Προϋποθέτει την ικανότητα να καταστήσει μια απόπειρα πλήρους επιβολής εξαιρετικά δαπανηρή.
Από τη διπλωματία στην απαίτηση ολοκληρωτικής υποταγής
Η σκλήρυνση της στάσης του Trump συνοδεύεται από την επιμονή του ότι οι ΗΠΑ πρέπει να κερδίσουν τη σύγκρουση ολοκληρωτικά και όχι κατά «93%».
Η συγκεκριμένη αντίληψη αποκαλύπτει τη βαθύτερη αντίφαση της αμερικανικής στρατηγικής.
Αντί να επιδιώκει έναν βιώσιμο πολιτικό συμβιβασμό, η αμερικανική ηγεσία παρουσιάζει την πλήρη υποχώρηση της Τεχεράνης ως μοναδικό αποδεκτό αποτέλεσμα.
Ο Trump ισχυρίστηκε επίσης ότι η Αμερική δεν ξεκίνησε τον πόλεμο, κατηγορώντας το Ιράν ότι βρίσκεται σε σύγκρουση με τις Ηνωμένες Πολιτείες από το 1979.
Η επίκληση εκείνης της χρονιάς δεν είναι τυχαία.
Η Ισλαμική Επανάσταση ανέτρεψε το καθεστώς του Σάχη και περιόρισε αποφασιστικά την αμερικανική επιρροή στην Τεχεράνη.
Για την Ουάσιγκτον, το 1979 σηματοδότησε την απώλεια ενός κρίσιμου συμμάχου.
Για την ιρανική κρατική αφήγηση, αποτελεί αφετηρία εθνικής ανεξαρτησίας και αντίστασης στην ξένη κηδεμονία.
Αυτή η ιστορική αντιπαράθεση εξηγεί γιατί η διαμάχη δεν περιορίζεται στο πυρηνικό πρόγραμμα ή στους βαλλιστικούς πυραύλους.
Στον πυρήνα της βρίσκεται το ερώτημα εάν το Ιράν θα διατηρήσει την ανεξάρτητη στρατηγική του ταυτότητα ή θα αποδεχθεί μια περιφερειακή τάξη διαμορφωμένη σύμφωνα με τις αμερικανικές απαιτήσεις.
Η Τεχεράνη έχει επανειλημμένα υποστηρίξει ότι η διπλωματία μπορεί να λειτουργήσει μόνο στη βάση της αμοιβαιότητας και όχι υπό την απειλή στρατιωτικού εξαναγκασμού.
Ο JD Vance και οι ρωγμές στην αμερικανική ηγεσία
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η απόφαση του Trump να στρέψει τον αντιπρόεδρό του JD Vance προς τα εσωτερικά προβλήματα των ΗΠΑ.
Ο Αμερικανός πρόεδρος ανακοίνωσε ότι ζήτησε από τον Vance να επικεντρωθεί στην καταπολέμηση της υποτιθέμενης εκτεταμένης διαφθοράς και εγκληματικότητας στις πολιτείες που διοικούνται από τους Δημοκρατικούς.
Κατονόμασε τη Μινεσότα, την Καλιφόρνια και το Ιλινόις, υποστηρίζοντας ότι χάνονται δισεκατομμύρια δολάρια κάθε μήνα και ότι η αντιμετώπιση αυτών των φαινομένων θα μπορούσε να συμβάλει στην εξισορρόπηση του ομοσπονδιακού προϋπολογισμού.
Οι καταγγελίες αυτές αποτελούν πολιτικούς ισχυρισμούς του Trump, όχι αποδεδειγμένη συνολική εικόνα της οικονομικής διαχείρισης των συγκεκριμένων πολιτειών.
Πολιτικά, όμως, η μετατόπιση του Vance αποκτά ιδιαίτερη σημασία, καθώς ο αντιπρόεδρος είχε συμμετάσχει στις προσπάθειες διπλωματικής διευθέτησης της σύγκρουσης με την Τεχεράνη.
Παράλληλα, μετά τις εκλογικές απώλειες των Ρεπουμπλικάνων, ο Vance αμφισβήτησε δημόσια το κόστος του πολέμου και συνέδεσε τη σύγκρουση με τις εκλογικές επιδόσεις του κόμματός του.
Η εικόνα αυτή δεν παραπέμπει σε μια αμερικανική ηγεσία απόλυτα ενωμένη γύρω από μια ξεκάθαρη στρατηγική νίκης.
Αντιθέτως, αποκαλύπτει την αυξανόμενη πολιτική πίεση που δημιουργεί μια στρατιωτική αναμέτρηση χωρίς εύκολα επιτεύξιμο τελικό στόχο.
Ο Netanyahu μπροστά στον πειρασμό μιας νέας πολεμικής περιπέτειας
Την ίδια στιγμή, στο Ισραήλ διαμορφώνεται μια εξαιρετικά επικίνδυνη κατάσταση.
Σύμφωνα με αναφορές του ισραηλινού δημόσιου δικτύου KAN, το υπουργικό συμβούλιο ασφαλείας υπό τον υπηρεσιακό πρωθυπουργό Benjamin Netanyahu έδωσε οδηγίες για επιτάχυνση των στρατιωτικών προετοιμασιών ενόψει ενδεχόμενης νέας επίθεσης κατά του Ιράν.
Η εξέλιξη αυτή συμπίπτει με τη δυσκολότερη ίσως περίοδο πολιτικής αμφισβήτησης του Netanyahu.
Ο Gadi Eisenkot, που έχει αναλάβει την προσπάθεια σχηματισμού νέας κυβέρνησης, ζήτησε από τον υπηρεσιακό πρωθυπουργό να επιδείξει αυτοσυγκράτηση και να αποφύγει στρατιωτικές επιχειρήσεις χωρίς άμεση και επιτακτική ανάγκη.
Οι ανησυχίες της αντιπολίτευσης επικεντρώνονται στο ενδεχόμενο μιας στρατιωτικής κλιμάκωσης που θα επηρεάσει τη διαδικασία κυβερνητικής μετάβασης.
Η πιθανότητα αξιοποίησης μιας εξωτερικής κρίσης για εσωτερική πολιτική επιβίωση δεν αποτελεί αποδεδειγμένο σχέδιο, αλλά έχει τεθεί ανοιχτά στη δημόσια αντιπαράθεση του Ισραήλ.
Και μόνο το γεγονός ότι τέτοιες υποψίες διατυπώνονται από ισραηλινούς πολιτικούς και στρατιωτικούς παράγοντες αποκαλύπτει το βάθος της δυσπιστίας προς τον Netanyahu.
Η αντίσταση του Eyal Zamir και ο φόβος της στρατηγικής καταστροφής
Ακόμη σημαντικότερη είναι η ένταση μεταξύ της πολιτικής ηγεσίας και της στρατιωτικής διοίκησης.
Σύμφωνα με ισραηλινά δημοσιεύματα, ο αρχηγός του γενικού επιτελείου Eyal Zamir έχει εκφράσει αντιρρήσεις για στρατιωτικές ενέργειες που θα μπορούσαν να προκαλέσουν νέα σύγκρουση με την Τεχεράνη.
Οι αναφορές κάνουν λόγο για σοβαρές διαφωνίες σχετικά με την επιχειρησιακή αναγκαιότητα, τον χρονισμό και τις πιθανές συνέπειες μιας επίθεσης.
Ο Netanyahu έχει απορρίψει τις καταγγελίες περί σύγκρουσης με τον Zamir.
Ωστόσο, το ουσιαστικό ζήτημα παραμένει: ακόμη και μέσα στον ισραηλινό στρατιωτικό μηχανισμό υπάρχουν ανησυχίες ότι μια πρόωρη κλιμάκωση μπορεί να οδηγήσει σε ανεξέλεγκτη περιφερειακή αναμέτρηση.
Αυτό δεν σημαίνει ότι η ισραηλινή στρατιωτική ηγεσία έχει εγκαταλείψει την επιλογή επίθεσης στο Ιράν.
Σημαίνει όμως ότι αναγνωρίζει τους κινδύνους μιας επιχείρησης χωρίς σαφή στρατηγική, επαρκή προετοιμασία και εξασφαλισμένη αμερικανική υποστήριξη.
Η Τεχεράνη δεν αντιμετωπίζεται πλέον ως αντίπαλος που μπορεί να εξουδετερωθεί χωρίς σοβαρές συνέπειες.
Η εύθραυστη συμμαχία του Eisenkot
Το πολιτικό αδιέξοδο επιτείνεται από τις δυσκολίες σχηματισμού κυβέρνησης.
Ο Avigdor Lieberman έχει αποκλείσει τη συμμετοχή ή κοινοβουλευτική στήριξη των αραβικών κομμάτων στο κυβερνητικό σχήμα που επιδιώκει ο Eisenkot.
Παράλληλα, ο Naftali Bennett υποστηρίζει την προσπάθεια συγκρότησης νέας κυβέρνησης, ενώ παραμένουν οι διαφωνίες γύρω από την απαιτούμενη κοινοβουλευτική πλειοψηφία των 61 εδρών.
Το αποτέλεσμα είναι μια πολιτική εξίσωση που μπορεί να παρατείνει την παραμονή του Netanyahu στην υπηρεσιακή πρωθυπουργία.
Εάν αποτύχει η προσπάθεια του Eisenkot, ο πρόεδρος Isaac Herzog μπορεί να αναζητήσει άλλον υποψήφιο για σχηματισμό κυβέρνησης, συμπεριλαμβανομένου του Netanyahu.
Μια τέτοια εξέλιξη θα μπορούσε να επηρεάσει άμεσα τους υπολογισμούς για το Ιράν.
Η πολιτική παράταση ενδέχεται να μειώσει την πίεση για άμεση στρατιωτική δράση, αλλά μπορεί επίσης να προσφέρει περισσότερο χρόνο για την προετοιμασία νέων επιχειρήσεων.
Σε κάθε περίπτωση, η σύνδεση εσωτερικής κυβερνητικής αστάθειας και εξωτερικής στρατιωτικής κλιμάκωσης αποτελεί επικίνδυνο συνδυασμό.
Το Ιράν απέναντι σε δύο αντιπάλους με εσωτερικές αντιφάσεις
Η τελική απόφαση για μια νέα μεγάλη στρατιωτική επιχείρηση εξαρτάται σε αποφασιστικό βαθμό από την Ουάσιγκτον.
Ο Netanyahu μπορεί να επιδιώκει την κλιμάκωση, αλλά η έκταση της αμερικανικής συμμετοχής θα καθορίσει τα πραγματικά περιθώρια δράσης του.
Εδώ ακριβώς αναδεικνύεται το βαθύτερο παράδοξο.
Ο Trump εμφανίζεται να απορρίπτει τη διπλωματία, ενώ στο εσωτερικό της κυβέρνησής του ενισχύονται οι επιφυλάξεις για το κόστος του πολέμου.
Ο Netanyahu διατηρεί τη στρατιωτική απειλή, ενώ αντιμετωπίζει πολιτική αμφισβήτηση και αναφερόμενες αντιρρήσεις από την ίδια τη στρατιωτική ηγεσία.
Απέναντί τους, το Ιράν εξακολουθεί να διατηρεί δυνατότητες αντίστασης, περιφερειακής επιρροής και αποτροπής, παρά τη στρατιωτική και οικονομική πίεση που έχει υποστεί.
Αυτό δεν συνεπάγεται απουσία ιρανικών απωλειών ή ότι όλες οι επιλογές της Τεχεράνης είναι απαλλαγμένες από σοβαρό κόστος.
Αποδεικνύει, ωστόσο, ότι η πολιτική της μέγιστης πίεσης δεν έχει εξαλείψει τη γεωπολιτική σημασία της χώρας.
Η πραγματική δοκιμασία για την Ουάσιγκτον και το Ισραήλ δεν είναι αν μπορούν να εξαπολύσουν ακόμη ένα στρατιωτικό πλήγμα.
Είναι αν μπορούν να επιβάλουν μια σταθερή περιφερειακή τάξη χωρίς τη συναίνεση ενός κράτους που παραμένει αναπόσπαστο τμήμα της εξίσωσης ασφαλείας.
Και εδώ βρίσκεται το κεντρικό μήνυμα της σημερινής αντιπαράθεσης: η στρατιωτική υπεροχή δεν ισοδυναμεί με πολιτική κυριαρχία και οι απειλές δεν υποκαθιστούν τη διπλωματία.
IRGC: Υπόγεια πόλη γεμάτη πυραύλους
Εν τω μεταξύ, πριν από δύο ημέρες το Ιράν ανακοίνωσε την ύπαρξη μιας τρομακτικής υπόγειας πόλης πυραύλων.
Το Σώμα των Φρουρών της Επανάστασης (IRGC) αποφάσισε να εντυπωσιάσει τον κόσμο και έδωσε στις 12/11/2026 στη δημοσιότητα το σχετικό video.
www.bankingnews.gr
Η νέα επιθετική τοποθέτηση του Αμερικανού προέδρου Donald Trump απέναντι στο Ιράν δεν αποτελεί απλώς μια ακόμη επίδειξη της γνωστής πολιτικής του αλαζονείας.
Αποτυπώνει την προσπάθεια της Ουάσιγκτον να παρουσιάσει ως ολοκληρωτική νίκη μια σύγκρουση που εξακολουθεί να παράγει στρατηγική αβεβαιότητα, οικονομικές επιπτώσεις και σοβαρές πολιτικές αντιφάσεις στο εσωτερικό των Ηνωμένων Πολιτειών και του Ισραήλ.
Με ανάρτησή του στην πλατφόρμα Truth Social, ο Trump υποστήριξε ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν χρειάζονται πλέον συμφωνία με το Ιράν, δηλώνοντας χαρακτηριστικά ότι η εποχή των διαπραγματεύσεων έχει παρέλθει.
Προχώρησε μάλιστα στον προκλητικό ισχυρισμό ότι η Ουάσιγκτον διαθέτει ήδη εκατοντάδες δισεκατομμύρια δολάρια ιρανικών χρημάτων και ελέγχει τα Στενά του Hormuz.
Πρόκειται για δηλώσεις που επιδιώκουν να δημιουργήσουν την εικόνα μιας αμερικανικής υπερδύναμης η οποία έχει επιβάλει πλήρως τη θέλησή της.
Ωστόσο, η στρατιωτική παρουσία σε μια θαλάσσια περιοχή, ακόμη και η δυνατότητα περιορισμού της ναυσιπλοΐας, δεν ισοδυναμούν αυτομάτως με αδιαμφισβήτητη κυριαρχία.
Τα Στενά του Hormuz παραμένουν πεδίο έντονης αντιπαράθεσης, όπου η γεωγραφική θέση του Ιράν και οι στρατιωτικές του δυνατότητες καθιστούν εξαιρετικά δύσκολη οποιαδήποτε προσπάθεια μόνιμης εξουδετέρωσης της ιρανικής επιρροής.
Τα Στενά του Hormuz και η ψευδαίσθηση της απόλυτης κυριαρχίας
Το σημαντικότερο στοιχείο της αμερικανικής ρητορικής είναι η προσπάθεια μετατροπής του Περσικού Κόλπου σε χώρο αποκλειστικής γεωπολιτικής επιρροής των ΗΠΑ.
Η δήλωση του Trump ότι η Αμερική «έχει» τα Στενά του Hormuz υποβαθμίζει έναν θεμελιώδη παράγοντα: το Ιράν είναι κράτος της περιοχής, με μόνιμη γεωγραφική παρουσία, ναυτικές υποδομές, πυραυλικές δυνατότητες και στρατηγικό βάθος που δεν μπορούν να εξαφανιστούν με μια προεδρική ανακοίνωση.
Η Ουάσιγκτον μπορεί να διαθέτει υπέρτερη στρατιωτική ισχύ, όμως η πραγματική ασφάλεια μιας τόσο κρίσιμης θαλάσσιας αρτηρίας δεν εξαρτάται αποκλειστικά από αεροπλανοφόρα και πολεμικά πλοία.
Εξαρτάται από τη δυνατότητα αποφυγής μιας παρατεταμένης σύγκρουσης, την προστασία της εμπορικής ναυσιπλοΐας και την εξασφάλιση ενός στοιχειώδους περιβάλλοντος περιφερειακής συνεννόησης.
Οι συνεχιζόμενες επιθέσεις και οι απειλές κατά εμπορικών πλοίων καταδεικνύουν ότι η κατάσταση απέχει από την εικόνα απόλυτου ελέγχου που προβάλλει ο Λευκός Οίκος.
Αυτό ακριβώς αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα στρατηγικά πλεονεκτήματα της Τεχεράνης.
Ακόμη και απέναντι σε έναν τεχνολογικά ισχυρότερο αντίπαλο, το Ιράν διατηρεί τη δυνατότητα να επηρεάζει τις ισορροπίες ασφαλείας και να αυξάνει το οικονομικό και πολιτικό κόστος μιας παρατεταμένης αντιπαράθεσης.
Η ιρανική αποτροπή δεν προϋποθέτει στρατιωτική υπεροχή έναντι των Ηνωμένων Πολιτειών.
Προϋποθέτει την ικανότητα να καταστήσει μια απόπειρα πλήρους επιβολής εξαιρετικά δαπανηρή.
Από τη διπλωματία στην απαίτηση ολοκληρωτικής υποταγής
Η σκλήρυνση της στάσης του Trump συνοδεύεται από την επιμονή του ότι οι ΗΠΑ πρέπει να κερδίσουν τη σύγκρουση ολοκληρωτικά και όχι κατά «93%».
Η συγκεκριμένη αντίληψη αποκαλύπτει τη βαθύτερη αντίφαση της αμερικανικής στρατηγικής.
Αντί να επιδιώκει έναν βιώσιμο πολιτικό συμβιβασμό, η αμερικανική ηγεσία παρουσιάζει την πλήρη υποχώρηση της Τεχεράνης ως μοναδικό αποδεκτό αποτέλεσμα.
Ο Trump ισχυρίστηκε επίσης ότι η Αμερική δεν ξεκίνησε τον πόλεμο, κατηγορώντας το Ιράν ότι βρίσκεται σε σύγκρουση με τις Ηνωμένες Πολιτείες από το 1979.
Η επίκληση εκείνης της χρονιάς δεν είναι τυχαία.
Η Ισλαμική Επανάσταση ανέτρεψε το καθεστώς του Σάχη και περιόρισε αποφασιστικά την αμερικανική επιρροή στην Τεχεράνη.
Για την Ουάσιγκτον, το 1979 σηματοδότησε την απώλεια ενός κρίσιμου συμμάχου.
Για την ιρανική κρατική αφήγηση, αποτελεί αφετηρία εθνικής ανεξαρτησίας και αντίστασης στην ξένη κηδεμονία.
Αυτή η ιστορική αντιπαράθεση εξηγεί γιατί η διαμάχη δεν περιορίζεται στο πυρηνικό πρόγραμμα ή στους βαλλιστικούς πυραύλους.
Στον πυρήνα της βρίσκεται το ερώτημα εάν το Ιράν θα διατηρήσει την ανεξάρτητη στρατηγική του ταυτότητα ή θα αποδεχθεί μια περιφερειακή τάξη διαμορφωμένη σύμφωνα με τις αμερικανικές απαιτήσεις.
Η Τεχεράνη έχει επανειλημμένα υποστηρίξει ότι η διπλωματία μπορεί να λειτουργήσει μόνο στη βάση της αμοιβαιότητας και όχι υπό την απειλή στρατιωτικού εξαναγκασμού.
Ο JD Vance και οι ρωγμές στην αμερικανική ηγεσία
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η απόφαση του Trump να στρέψει τον αντιπρόεδρό του JD Vance προς τα εσωτερικά προβλήματα των ΗΠΑ.
Ο Αμερικανός πρόεδρος ανακοίνωσε ότι ζήτησε από τον Vance να επικεντρωθεί στην καταπολέμηση της υποτιθέμενης εκτεταμένης διαφθοράς και εγκληματικότητας στις πολιτείες που διοικούνται από τους Δημοκρατικούς.
Κατονόμασε τη Μινεσότα, την Καλιφόρνια και το Ιλινόις, υποστηρίζοντας ότι χάνονται δισεκατομμύρια δολάρια κάθε μήνα και ότι η αντιμετώπιση αυτών των φαινομένων θα μπορούσε να συμβάλει στην εξισορρόπηση του ομοσπονδιακού προϋπολογισμού.
Οι καταγγελίες αυτές αποτελούν πολιτικούς ισχυρισμούς του Trump, όχι αποδεδειγμένη συνολική εικόνα της οικονομικής διαχείρισης των συγκεκριμένων πολιτειών.
Πολιτικά, όμως, η μετατόπιση του Vance αποκτά ιδιαίτερη σημασία, καθώς ο αντιπρόεδρος είχε συμμετάσχει στις προσπάθειες διπλωματικής διευθέτησης της σύγκρουσης με την Τεχεράνη.
Παράλληλα, μετά τις εκλογικές απώλειες των Ρεπουμπλικάνων, ο Vance αμφισβήτησε δημόσια το κόστος του πολέμου και συνέδεσε τη σύγκρουση με τις εκλογικές επιδόσεις του κόμματός του.
Η εικόνα αυτή δεν παραπέμπει σε μια αμερικανική ηγεσία απόλυτα ενωμένη γύρω από μια ξεκάθαρη στρατηγική νίκης.
Αντιθέτως, αποκαλύπτει την αυξανόμενη πολιτική πίεση που δημιουργεί μια στρατιωτική αναμέτρηση χωρίς εύκολα επιτεύξιμο τελικό στόχο.
Ο Netanyahu μπροστά στον πειρασμό μιας νέας πολεμικής περιπέτειας
Την ίδια στιγμή, στο Ισραήλ διαμορφώνεται μια εξαιρετικά επικίνδυνη κατάσταση.
Σύμφωνα με αναφορές του ισραηλινού δημόσιου δικτύου KAN, το υπουργικό συμβούλιο ασφαλείας υπό τον υπηρεσιακό πρωθυπουργό Benjamin Netanyahu έδωσε οδηγίες για επιτάχυνση των στρατιωτικών προετοιμασιών ενόψει ενδεχόμενης νέας επίθεσης κατά του Ιράν.
Η εξέλιξη αυτή συμπίπτει με τη δυσκολότερη ίσως περίοδο πολιτικής αμφισβήτησης του Netanyahu.
Ο Gadi Eisenkot, που έχει αναλάβει την προσπάθεια σχηματισμού νέας κυβέρνησης, ζήτησε από τον υπηρεσιακό πρωθυπουργό να επιδείξει αυτοσυγκράτηση και να αποφύγει στρατιωτικές επιχειρήσεις χωρίς άμεση και επιτακτική ανάγκη.
Οι ανησυχίες της αντιπολίτευσης επικεντρώνονται στο ενδεχόμενο μιας στρατιωτικής κλιμάκωσης που θα επηρεάσει τη διαδικασία κυβερνητικής μετάβασης.
Η πιθανότητα αξιοποίησης μιας εξωτερικής κρίσης για εσωτερική πολιτική επιβίωση δεν αποτελεί αποδεδειγμένο σχέδιο, αλλά έχει τεθεί ανοιχτά στη δημόσια αντιπαράθεση του Ισραήλ.
Και μόνο το γεγονός ότι τέτοιες υποψίες διατυπώνονται από ισραηλινούς πολιτικούς και στρατιωτικούς παράγοντες αποκαλύπτει το βάθος της δυσπιστίας προς τον Netanyahu.
Η αντίσταση του Eyal Zamir και ο φόβος της στρατηγικής καταστροφής
Ακόμη σημαντικότερη είναι η ένταση μεταξύ της πολιτικής ηγεσίας και της στρατιωτικής διοίκησης.
Σύμφωνα με ισραηλινά δημοσιεύματα, ο αρχηγός του γενικού επιτελείου Eyal Zamir έχει εκφράσει αντιρρήσεις για στρατιωτικές ενέργειες που θα μπορούσαν να προκαλέσουν νέα σύγκρουση με την Τεχεράνη.
Οι αναφορές κάνουν λόγο για σοβαρές διαφωνίες σχετικά με την επιχειρησιακή αναγκαιότητα, τον χρονισμό και τις πιθανές συνέπειες μιας επίθεσης.
Ο Netanyahu έχει απορρίψει τις καταγγελίες περί σύγκρουσης με τον Zamir.
Ωστόσο, το ουσιαστικό ζήτημα παραμένει: ακόμη και μέσα στον ισραηλινό στρατιωτικό μηχανισμό υπάρχουν ανησυχίες ότι μια πρόωρη κλιμάκωση μπορεί να οδηγήσει σε ανεξέλεγκτη περιφερειακή αναμέτρηση.
Αυτό δεν σημαίνει ότι η ισραηλινή στρατιωτική ηγεσία έχει εγκαταλείψει την επιλογή επίθεσης στο Ιράν.
Σημαίνει όμως ότι αναγνωρίζει τους κινδύνους μιας επιχείρησης χωρίς σαφή στρατηγική, επαρκή προετοιμασία και εξασφαλισμένη αμερικανική υποστήριξη.
Η Τεχεράνη δεν αντιμετωπίζεται πλέον ως αντίπαλος που μπορεί να εξουδετερωθεί χωρίς σοβαρές συνέπειες.
Η εύθραυστη συμμαχία του Eisenkot
Το πολιτικό αδιέξοδο επιτείνεται από τις δυσκολίες σχηματισμού κυβέρνησης.
Ο Avigdor Lieberman έχει αποκλείσει τη συμμετοχή ή κοινοβουλευτική στήριξη των αραβικών κομμάτων στο κυβερνητικό σχήμα που επιδιώκει ο Eisenkot.
Παράλληλα, ο Naftali Bennett υποστηρίζει την προσπάθεια συγκρότησης νέας κυβέρνησης, ενώ παραμένουν οι διαφωνίες γύρω από την απαιτούμενη κοινοβουλευτική πλειοψηφία των 61 εδρών.
Το αποτέλεσμα είναι μια πολιτική εξίσωση που μπορεί να παρατείνει την παραμονή του Netanyahu στην υπηρεσιακή πρωθυπουργία.
Εάν αποτύχει η προσπάθεια του Eisenkot, ο πρόεδρος Isaac Herzog μπορεί να αναζητήσει άλλον υποψήφιο για σχηματισμό κυβέρνησης, συμπεριλαμβανομένου του Netanyahu.
Μια τέτοια εξέλιξη θα μπορούσε να επηρεάσει άμεσα τους υπολογισμούς για το Ιράν.
Η πολιτική παράταση ενδέχεται να μειώσει την πίεση για άμεση στρατιωτική δράση, αλλά μπορεί επίσης να προσφέρει περισσότερο χρόνο για την προετοιμασία νέων επιχειρήσεων.
Σε κάθε περίπτωση, η σύνδεση εσωτερικής κυβερνητικής αστάθειας και εξωτερικής στρατιωτικής κλιμάκωσης αποτελεί επικίνδυνο συνδυασμό.
Το Ιράν απέναντι σε δύο αντιπάλους με εσωτερικές αντιφάσεις
Η τελική απόφαση για μια νέα μεγάλη στρατιωτική επιχείρηση εξαρτάται σε αποφασιστικό βαθμό από την Ουάσιγκτον.
Ο Netanyahu μπορεί να επιδιώκει την κλιμάκωση, αλλά η έκταση της αμερικανικής συμμετοχής θα καθορίσει τα πραγματικά περιθώρια δράσης του.
Εδώ ακριβώς αναδεικνύεται το βαθύτερο παράδοξο.
Ο Trump εμφανίζεται να απορρίπτει τη διπλωματία, ενώ στο εσωτερικό της κυβέρνησής του ενισχύονται οι επιφυλάξεις για το κόστος του πολέμου.
Ο Netanyahu διατηρεί τη στρατιωτική απειλή, ενώ αντιμετωπίζει πολιτική αμφισβήτηση και αναφερόμενες αντιρρήσεις από την ίδια τη στρατιωτική ηγεσία.
Απέναντί τους, το Ιράν εξακολουθεί να διατηρεί δυνατότητες αντίστασης, περιφερειακής επιρροής και αποτροπής, παρά τη στρατιωτική και οικονομική πίεση που έχει υποστεί.
Αυτό δεν συνεπάγεται απουσία ιρανικών απωλειών ή ότι όλες οι επιλογές της Τεχεράνης είναι απαλλαγμένες από σοβαρό κόστος.
Αποδεικνύει, ωστόσο, ότι η πολιτική της μέγιστης πίεσης δεν έχει εξαλείψει τη γεωπολιτική σημασία της χώρας.
Η πραγματική δοκιμασία για την Ουάσιγκτον και το Ισραήλ δεν είναι αν μπορούν να εξαπολύσουν ακόμη ένα στρατιωτικό πλήγμα.
Είναι αν μπορούν να επιβάλουν μια σταθερή περιφερειακή τάξη χωρίς τη συναίνεση ενός κράτους που παραμένει αναπόσπαστο τμήμα της εξίσωσης ασφαλείας.
Και εδώ βρίσκεται το κεντρικό μήνυμα της σημερινής αντιπαράθεσης: η στρατιωτική υπεροχή δεν ισοδυναμεί με πολιτική κυριαρχία και οι απειλές δεν υποκαθιστούν τη διπλωματία.
IRGC: Υπόγεια πόλη γεμάτη πυραύλους
Εν τω μεταξύ, πριν από δύο ημέρες το Ιράν ανακοίνωσε την ύπαρξη μιας τρομακτικής υπόγειας πόλης πυραύλων.
Το Σώμα των Φρουρών της Επανάστασης (IRGC) αποφάσισε να εντυπωσιάσει τον κόσμο και έδωσε στις 12/11/2026 στη δημοσιότητα το σχετικό video.
?قبل يومين أعلنت إيران عن مدينة صواريخ مرعبة تحت الأرض، قرر الحرس الثوري إبهار العالم ونشر الفيديو اليوم الصدمة أن الغباء الطبيعي للحرس الثوري، تفوق على الذكاء الاصطناعي. https://t.co/S2T6AYc6pa
— Raymond Hakim (@RaymondFHakim) November 12, 2026
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών